Perdim-me entre as brêtemas do coraçom e as árvores da razom...

Unha tarde de abril

Unha tarde de abril

Parecía unha tarde mais, una tarde calquera, unha entre moitas… unha chuviosa e fría tarde de abril.

Fora, o outro lado da delgada fiestra que me protexía da realidade a xente caminaba colérica, sen rumbo, como se dun formigueiro enorme e caótico se tratase. A vida parecía unha loita eterna contra o constante devenir do maldito reloxo, o embaixador do cruel tempo.

Eu, en cambio, estaba tumbado na cama cun libro nas mans. Rodeado de penumbra e coa única compaña dunha pequena vela que se consumía ao compás da miña lenta respiración. Dende a miña silenciosa e case claustrofóbica habitación observaba como golpeaban as pingas de chuvia o vidro da fiestra. Resulta asombroso o poder imnótico desa música celestial, ese contínuo e monótono son... unha, duas, tres... esbaran mentres intentan aferrarse a vida desperadamente...catro..., pero por moito que o intentan a súas forzas non son suficientes e terminan por caer, caer, e caer ata chegar o chan, onde...cinco....desaparecen para formar enormes charcos. A morte da minúscula pinga e celebrada polos nenos que saltan despreocupadamente sen importarlles a súa saúde mentres a súa nai, despistada, merca un anaco de pan sen percatarse das súas andanzas.

Así pasan as horas, acurrucado coa miña pequena manta marrón que apenas logra cubrirme todo o corpo e coa mirada perdida nese mundo triste que rodea a miña habitación, un mundo que non me aporta nada, e que non me necesita.

Adormecido, entre o máis profundo soño e a realidade máis borrosa dispoñome a tomar a decisión de soñar eternamente, admiro o pobre Morfeo que sacrificou os seus soños polos soños dos homes, pero eu penso en non espertar pero... ¿qué?.... é o maldito espertador. Téñolle tenrreira a ese maldito trevello, non só polas repetidas interrupcións en momentos máxicos, senón porque a súa función non é outra que recordarche que o tempo acaba de deixar de ser teu. Unha vez miras o reloxo comberteste nun escrabo del, non che queda máis remedio, neso se basea o progreso da socedade.

Intentei levantarme pero un coitelo de xeo clavouseme nas costas atrabesando a miña delgada pel. O frío estendeuse como unha marea negra polas veas ata que me calou por completo. Detido por un enemigo invisibel, o meu corpo, paralizado, e a miña mente, debatindo con sigo mesma acerca da seguinte acción a realizar. Finalmente, a razón puido ao corazón, e a pesar da dura oposición, incorporeime. Deixei o libro na pequena mesiña que había a esquerda da vella e chirriosa cama, deus que mal se durmia nela, que levaba sen facer uns poucos días, e fun buscar unha chaqueta o armarido de roble da parece oposta.

Fiquei parado diante do espello, non me afeitara en varios días, as letras pecharan o descanso fai tempo, e o café esgotárase fai moitas lúas.

Púxenme a chaqueta de pana e abrín a porta. Os vellos e desgastados escalóns de madeira cruxían o meu paso, descendín as longas escaleiras e saín do portal da pensión onde residía mentres non rematara de cursar os estudos universitarios. Agardábame unha tarde máis, interminabeis horas cós seus interminabeis minutos e segudos, tempo que atormentaba ó meu ser e que me separaba máis e máis de tí.

5 comentarios:

Belén dijo...

Lo he entendido todo... Me han gustado todas y cada una de las palabras que utilizas en tú relato para describir el lento devenir del tiempo... en un momento determinado... sin instantes... tan cierto.
Sin duda sabes escribir, pero tambien sabes transmitir...después de todo, de eso se trata no¿?

L. Celeiro dijo...

Muchas gracias, si eso pretendía.

Jordi Sierra dijo...

Aunque me ha costado leerlo, supongo que por el idioma, es que los catalanes ya sabes... pues, puedo decir que no está nada mal. Felicidades!!

Anónimo dijo...

No está mal, intimista profundo y sincero.

Laura dijo...

Preciosas tardes de lluvia en las que no quieres hacer otra cosa que acurrucarte bajo una manta cerca de una ventana.

Precioso relato de un jovencísimo escritor que tiene mucho futuro.