Perdim-me entre as brêtemas do coraçom e as árvores da razom...

Carta a un irmäo ( I )

Escrevo estas linhas non tanto para darche a conhecer os detalles e matices que suponho xa conheces, senon, polo puro pracer literario e filosófico que un texto coma éste pode producirme no ámbito da reflexión interior e na experimentación literaria. Pretendo, con todo isto, botar unha ollada intimista sobre o meu propio ser, sobre as minhas propias circunstancias particulares, sexan estas únicas ou compartidas por outros. Pois, preciso da reflexión para recuperar o alento.

Por onde comezar, difícil decisión... O primeiro que debo dicir non é outra cousa que solicitar a clemencia da túa pluma, sexa ésta real ou dixital, posto que xa sabes de antemán que os dogmas non son o meu: e que, polo tanto, costame en exceso aprender e facer parte do meu conhecemento tódalas normas ortográficas e gramaticales que por falta de cultura ao respeito non logro comprender nin razoar. Dando coma resultado que a minha forma particular de empregrar esta nossa lingua poda resultar particularmente caótica e imprecisa, incorrecta se o prefires mais, livre e inocente.

De neno, antes de que nos conhecéramos era máis activo, ou polo menos isso creo agora. Mantinha o meu carácter único dunha forma idéntica a actual mais distinta; é difícil de argumentar... Sigo a ser o mesmo neno máis dunha forma diferente. Se cadra foi a minha intelixencia; ou eso din, pois eu non creo que en min esa cualidade tanxible para os que se din expertos na materia sexa tan abundante, pois, non fago máis que cometer erros.

Dita suposta intelixencia que conseguiu superar o carácter contemplativo e descansado, do que fago costume e tradición, logrou dunha forma lenta, pausada pero constante, que me lanzara a un mundo imaxinario, o mundo das ideas e das letras que as expresan, o mundo literario que ti tamén conheces bem.

Cando a maioría dos meus contemporáneos aínda corría, inocentemente, diante ou detrás , según se mire, dunha pelota, eu, prefería a soedade e o silencio do lector furtivo e tímido, do sonhador esperto, do neno ilusionado e aventureiro. Foi nesse momento, se cadra, pasados os anos de correr e xogar polos montes cando empezaba a ver o mundo cós ollos do crítico, cós ollos do poeta. As ideas surxían no meu interior e as conclusións chegaban con cada ollada.

Abriren os ollos produxo en min a surxida dun gusto heroico e romanticón que non deixou de medrar ata fai pouco tempo. Foi tempo de aprender, de escoitar e calar, de ver e reispetar. Foron tempos de presenciar os debates e as opiniones dos demáis xerando deste modo unha opinión propia dende a sombra, dende o silencio da inocencia e o medo a opinar fronte a xente naquel momento fora do meu alcance.

Aínda que sempre fun autodidacta no ideario e sendo pouco modesto, neste caso, a minha opinión rara vez partiu dun texto ou autor senon que istes, leídos a posteriori foron empregados como argumentación ou ampliación de conclusións e ideas xa pensadas. Por isso me resulta tan difícil de definir o meu pensamento cando se me pide precisión e coherencia. O mudar coa razóm según un vai adquirindo novos conhecementos e descartando outras conclusións xa superadas, isso que os homes de cienzas chamamos método ou falseamento. Este proceso pódese considerar positivo en grupos compostos por xente coma nós, máis a experiencia reveloume que sempre é un obstáculo frente a aqueles fundamentalistas que persiguen o dogma facendo da ideología relixión e da razóm un simple deus menor.

A independencia ideal ou ideolóxica no ámbito práctico sempre me permitiu, dentro dos marxes da contradicción, entregarme sen reserva a calquera que propuxera ou vislumbrara un campo de batalla. Máis isto non é novo para ti que compartiches algunhas dessas derrotas agridulces fai tempo.

É conhecida, por ti e por moitos outros, a minha filosofía de vida, en canto todo o que atanhe ao pensamento polo que non vou perder tempo en aclarar ou recalcar a importancia da autocrítica e da renovación, ou se o prefires por empregaren termos cultos e técnicos, da revolución permanente levada ao campo persoal.

A pesar do tempo e do caminho percorrido, dos livros e textos lidos, da experiencia das asambleias, dos debates, dos coloquios, do visto nas casas ocupadas, do compartido con ideoloxías similares e distantes ao mesmo tempo; a facilidade para expresarme e sobre todo para defender o meu pensar sen fisuras e contradiccións asim como evitar as trampas dialécticas segue a ser unha asignatura pendente desta carreira que é a vida. Algúns días sintome impotente ante a imposibilidade de describir con palabras as ideas e funcionamientos que na minha imaxinación parecen funcionar…

Con cada derrota, e creo que non ganhei nunca ao contrario do que pensan algúns dos que combateron ao nosso lado; pois non descarto pecar de pesimista neste punto, máis vencido me sinto. Dende pequeno identificado cos perdedores, colectivo do cal nunca saín e dudo que algún día abandone. Non acabo de explicarme como esse neno heroico e apasionado da estrategia e da guerra, que fun e sigo sendo, podía identificarse cós perdedores; non creo que fosse o normal máis asim aconteceu.

Desta maneira con cada derrota fun perdendo impulso, desenganándome, mudando os gustos, sentimentos, proxectos e ilusións. Volvendo unhas veces con moita forza pero ao fin e o cabo perdendo unha e outra vez. Estes cambios supuxeron e aínda suponhen unha perda de esforzo e tempo, pois seguía a bucar algo que seguramente non exista. Os proxectos derrotados ou avandonados a medias acomúlanse nos estantes do meu sentir.

Có aumento da experiencia as esperanzas de encontrar o que se buscaba íanse perdendo e en consecuencia as ganhas e forzas por seguir na súa procura esvaecíanse rápidamente.

Deste modo, amargado polas inxustizas que tiven que soportar e aínda soporto e por aquelas que aínda que alleas a minha perssoa, fun testigo e, sobre todo aflixido pola imposibilidade de mudar a realidade en base ao ideal, cheguei a conclusión de que non só desprezo o meu século, o tempo que por sorte me tocou vivir, senon que non creo que neste lugar poda satisfacer as necesidades adquiridas con cada paso do meu lento caminar, satisfacendo deste modo ao meu esprito ou polo menos a esa parte do meu ser que parece ter algo a maiores do que rixen as leis da física e que se escapa ao meu conhecemento.

Por isso, na soidade desta tarde chuviosa e gris de agosto, baixo o son do ondear constante do mar que máis que repouso e sosiego produce en min intranquilidade, pois me recorda o tic-tac dun reloxo eterno e inexorabel; cheguei a conclusión de que a culpa non a de estar toda na minha perssoa, no meu ser, sendo o tempo, regalado, parte do problema. Por isso non rechazaría, polo tanto, unha vida noutro tempo máis… idealista, máis romántico.

Pero unha vez máis, por non variar, volvo a errar. Hoxe e non outro día, a necesidade de abstracción, de voar lexos da realidade que me afoga cada día, deixoume caer nas mans un libro dun autor non só máis culto, preciso e útil para o xénero humano do que eu xamais sonharía poder chegar a ser, senon contemporáneo de tempos heroicos e idealistas; tempos románticos aos meus ollos. Tenho a impresión de que si escribo estas linhas e pola forza das súas palabras e a imposibel, baixo o meu criterio, superposición sentimental e intimista coa súa perssoa e o seu sentir, pois das súas ideas discrepo. El que viviu mellores tempos tamén despreciaba o seu século, os seus contemporáneos e a imprecisión do seu nacemento.

¿Cómo é posible que home tan relevante para a ilustración do nosso xénero, protagonista da historia e do pensamento, sentira o que eu sinto polo meu tempo?

Sigo a procura da resposta nos seus textos. Penso que o problema non está por tanto na realidade senon nos ollos da perssoa crítica. Tanto él coma eu estabamos errados en botarlle a culpa ao mundo que nos tocou vivir, sendo o seu error o que me levou a correcta conclusión, aínda parcial e sesgada pois precisa de máis reflexión pola minha parte.

Outros ciudadans passan polas rúas das cidades e vilas, máis éstas non passan por eles. Como bem me comentabas non é que miren para outro lado é que simplemente non ven, o seu cerebro bloquea a súa visión. Por isso creo que a visión da realidade, por gris e cruel que ésta sexa, é un don. Un don que nos permite empregrar a razóm como arma pero que ten unha malcidición inherente a súa composición. A maldición sen lugar a duda é a frustración do espectador espantado polo que ve, a frustración de aquel que sentado na cadeira quere meterse dentro da película para mudar o seu guión, a frustración da impotencia.

Moitas preguntas chegan sem orden aparente a minha mente nesta praia, máis as respostas non me son dadas. Como bem che dicía, nun principio, ando perdido e sen desalento. Agardo batallas que loitar coma sempre, mais a esperanza de ganhalas non me acompanha. Xa non creo na victoria, a guerra paréceme perdida antes incluso de serem declarada. Son un soldado que defende unha patria que non existe, que leva unha bandeira olvidada e nunca victoriosa nesta a nossa historia.

Só me queda despedirme e agardar que cando volva destes viaxes e alonxamentos aos que estamos obrigados aqueles que por falta de valor ou polo peso das responsabilidades tivemos a desgraza de elixir serem excravos a morrer de fame, sexan, entón, mellores as novas.

Saúde é Liberdade, amigo.

17 comentarios:

Lim dijo...

Feliz vuelta a la red, una carta que denota tu sensible manera de pensar y de luchar, quizás esa lucha interior sea la más dura, que tenemos los humanos, esa sensación de derrotismo, pesimismo, debilidad, al enfrentarnos a lo que hay en realidad, a lo que nos toca vivir, si llegas a nacer en otra época, tendrías las mismas sensaciones, estarías dandole vueltas a todo tu entorno, sin encontrar respuestas.
Con la madurez y los años llegan las victorias, pocas pero reconstituyentes, que nos hacen llevar la vida con más sosiego.
No amargues tu juventud en derrotas pasajeras, vive cada momento con la intensidad que consideres oportuna, y aprende de todo lo que te pasa, quizas así, lleguen las victorias.
Un abrazo y bienvenido.

A do outro lado da xanela dijo...

Dudas da túa intelixencia... está ben que o fagas, posto que polo contrario poderíaste converte nun deses seres mesquiños que morren deslumbrados pola súa propia autosuficenza...

dudas diso e de todo, con fan os verdadeiramente sabios, sen ter en conta outros matices que, segundo ti se che poidan escapar, como a ortografía, a gramática e tantas outras cousas que, por outra banda, ¿que importancia teñen?

Dis que segues sendo un neno, a pesares de ser diferente. Imposibel non selo unha vez que o teu equipaxe vital vai gañando en tempo e experiencias. O único que hai que ter sempre presente, marcado coma un obxectivo, e seguir sendo fiel a un mesmo, ao neno que unha vez fomos, que queda soterrado moitas veces pola realidade allea e dificil que se nos ven imposta.

Dis tantas cousas... gustaríame ser destinataria deste tipo de cartas. Son das que merece a pena gardar.

Bico!

Adrião Morão dijo...

Vejo nestas palavras o reflexo dalgumas das conversas que tivemos estes dias. Não estou certo de quem é o destinatário das tuas palavras, mas todos os teus amigos nos sentiríamos honrados, e eu o primeiro, se fôssemos alvo destas reflexões. Quanto mais compartilhamos café, cerveja e conversas que não levam a lugar nenhum, mais sinto a ligação fraternal dos revolucionários ao falarem dos seus camaradas. Dos seus irmãos, na vitória e, sobretudo, na derrota. Realmente, quando existe essa irmandade, nunca pode haver derrotas absolutas. Sempre ganhamos algo.

Saúde, irmão!

Anónimo dijo...

Es triste ver a un revolucionado desilusionado y derrotado.

Ánimo compañero!!

Anónimo dijo...

Reflexiones muy profundas, se nota que no las tienes todas contigo estos días. Me ha costado algo leerlo pero se entiende si se presta atención y se pone algo de cabeza.

Emilio.

Luar de inverno dijo...

Palabras moi profundas amigo. Vótaseche moito de menos por aquí, espero verte este sábado ;-)

Constanza dijo...

Un beso para que te eleves Luis.


Muack!

Constanza dijo...

Huí.

Pero ya estoy aquí.


Otro beso.

AntonioIglesias dijo...

Me ha parecido muy interesante esta "autoreflexión" sobre tu estado sentimental-ideológico, los matices de un revolucionario por no decir rebelde que vive tiempos, como muy bien dices, grises. Tiempos de depresión, de continuas derrotas en la gran mayoría de los ámbios de la vida...

Y ahora lo que esperabas por mi parte. La crítica del estilo. Pues bien, has cambiado radicalmente desde otros textos, en mi sincera opinión, mucho más intimistas y cercanos; todos ellos escritos en primera persona y en los cuales la realidad y los pensamientos del protagonista (tú) se intercalan con precisión y ritmo. En cambio, en esta carta a un hermano anónimo (a todos nos gustaría ser ese sujeto) el estilo es intermedio, me explico. Aunque lo suficientemente cercano, pues tanto el tema como su tratamiento son intimistas el sujeto de la carta (tú nuevamente como escritor) escribe lo que siente o lo que quiere escribir sobre lo que siente. Al fin y al cabo es una carta, no se dan a conocer los sentimientos ni las emociones del escritor mientras derrama tinta sobre la hoja, aunque tengo que decir que se pueden suponer perfectamente si uno mira entrelíneas.

Como cambio de estilo no está mal, vamos que te ha quedado bien. El texto es simple, dice muchas cosas, más de las que en apariencia se ven, es cercano pues va dirigido a alguien próximo y a la vez mantiene una distancia propia de las cartas de antaño (cosa que creo es a propósito por tu parte)

Podría decir que has encontrado otro estilo que se ajusta a "tus musas"

PD: A ver si acabas la Novela épica que nos has dejado con todas las hostias en marcha.

Un saludo.

Constanza dijo...

Luis: No encuentro los errores de los que me hablas; he leído tanto este escrito (y es que será presentado delante de gente hermosa y algo ególatra) que no noto ni el plural ni la 'l', Bu. En fin, todos quieren ser “él”, pero el miedo o cobardía los limita.


Un beso, beso.

Constanza dijo...

Comencemos querido Luís:

1. No es rebeldía, es política.
Amor (Amo) y Política (Lítica) = AMOLITICA.
2. El orgullo es mi peor arma.
3. Soldado verde = Carabinero, paco, policía, etc.

Esta bien, son gustos (o malos gustos).
Y con estos, yo no me meto.
No me merece mayor análisis.

Beso.

Hugo Fernández Pazos dijo...

Quizás acertaríamos al decir que la suma de lo interminable proviene de algo finito.

Con cada paso que das en busca de la utopía, más cerca te encuentras de ella. No te desanimes compañero.

Anónimo dijo...

Quizá deberíamos volver a usar el correo tradicional. A mi no me importaría recibir una carta de este tipo, al contrario me alegraría mucho.

Profundas reflexiones y a pesar de todo ganas de cambiar las cosas.

Suerte!

Friki nivel 21 dijo...

A ver si actualizamos el blog que algunos queremos saber como acaban ciertas historias épicas. Haber pensado antes de empezar como tenía que ser la historia. ¡Vamos! ¡Vamos! ¡Levántate y escribe, por los dioses!

PD: A mi también me hubiera gustado recibir esta carta ;-)

Anónimo dijo...

Impresionante carta, pero a ver si aprendemos a escribir en gallego.

Anónimo dijo...

Esperamos que actualices pronto con alguna cosilla nueva.

L. Celeiro dijo...

Estiven corrixindo algunhas "faltas"